karakaksa Blog

«Αγία Γραφή»: Το μεγαλύτερο παραμύθι του κόσμου – Η Βίβλος του μίσους, της κτηνωδίας και της πλαστογραφίας

Posted on: Φεβρουαρίου 9, 2011


«Οσάκις διαβάζουμε τις άσεμνες εικόνες, τις φιλήδονες ακολασίες, τις σκληρές και αισχρές εκτελέσεις, την αδιάλειπτη μνησικακία και εκδικητικότητα, με τις οποίες είναι γεμάτη η Βίβλος, θα ήταν πιο συνεπές να την ονομάσουμε βιβλίο ενός δαίμονα παρά ενός θεού. Είναι μια ιστορία της κακίας που έχει χρησιμοποιηθεί για τη διαφθορά και αποκτήνωση της ανθρωπότητας. Ειλικρινά αηδιάζω με αυτήν, όπως αηδιάζω με όλα τα σκληρά πράγματα».
Tom Paine

Το «βιβλίο των βιβλίων» για τους χριστιανούς είναι η Βίβλος και η οποία θεωρείται ότι είναι «ιερό κείμενο». Στην ιστορία των θρησκειών τα ιερά κείμενα, τα ιερά βιβλία, οι ιερές Γραφές ανήκουν στο επάγγελμα, στη μπίζνα, είχαν και έχουν στενή σχέση με αυτή· όχι μόνο με τη χρηματική, αλλά και με την πολιτική, με το εμπόριο της ανθρώπινης καρδιάς γενικά.

Οι Βίβλοι της ανθρωπότητας είναι επομένως πολλές: Η τριπλή «Βέδα» της αρχαίας Ινδίας π.χ., τα πέντε «Σινγκ», οι κανόνες της κινεζικής αυτοκρατορικής θρησκείας, το «Σιντάτα (Siddhata)» του Ζαϊνισμού, το «Τιπιτάκα» του Βουδισμού της Θεραβάντα, η «Ντάρμα» του ινδικού Βουδισμού της Μαχαγιάνα, το «Τριπιτάκα» του θιβετιανού Βουδισμού, το «Τάο-τε-σινγκ» των ταοιστών μοναχών, η «Αβέστα» του περσικού Μαζνταϊσμού, το «Κοράνι» του Ισλάμ, το «Γκρανθ» των Σιχ, το «Γκίνζα» του Μανδαϊσμού. Πλήθος ιερών κειμένων υπήρχαν στα ελληνιστικά μυστήρια, όπου ήδη σε προχριστιανικές εποχές παρέπεμπαν με την απλή λέξη «Γραφή» και με τη διατύπωση «βρίσκεται γραμμένο» ή «όπως γράφεται». Στην Αίγυπτο τα ιερά κείμενα έφταναν μέχρι τους αρχαιότατους χρόνους, αφού ήδη την 3η χιλιετία π.Χ. αποκαλούσαν τα ιερά κείμενα «λόγο του θεού».

Τώρα, ωστόσο, γνωρίζουμε ότι η Βίβλος δεν είναι μόνο ένα βιβλίο ανάμεσα στα βιβλία, αλλά το βιβλίο των βιβλίων. Επομένως δεν είναι κάποιο βιβλίο που θα μπορούσε κανείς να τοποθετήσει «δίπλα στον Πλάτωνα ή το Κοράνι ή τα αρχαία ινδικά βιβλία της σοφίας». Ο Χριστιανισμός επιμένει στην μοναδικότητα, όπως και όλες οι μονοθεϊστικές θρησκείες (και γι’ αυτό το λόγο διακρίνονται ειδικά αυτές από μοναδική στο είδος της αδιαλλαξία!). «Όπως ο κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους ανέμους, έτσι δεν μπορεί να υπάρξει και χωρίς τον Ισραήλ», ισχυρίζεται το Ταλμούδ. Στο Κοράνι αναφέρεται: «Μας επέλεξες από όλους τους λαούς… Μας σήκωσες πάνω από όλα τα έθνη…». Ακόμη και ο Λούθηρος θριαμβολογεί: «Εμείς οι χριστιανοί είμαστε μεγαλύτεροι και περισσότεροι από όλα τα πλάσματα…». Με λίγα λόγια, η Βίβλος έχει μια ιδιαιτερότητα, πράγμα το οποίο συμπεραίνεται, εκτός πολλών άλλων, και από το γεγονός ότι ο χριστιανικός κόσμος κατά τον πρώτο ενάμιση αιώνα δεν διέθετε δικό του «ιερό κείμενο» -και γι’ αυτό έκλεψε την Αγία Γραφή των Ιουδαίων, την Παλαιά Διαθήκη.

Το όνομα Παλαιά Διαθήκη (στη βιβλική γλώσσα αποτελεί απόδοση στα ελληνικά μιας εβραϊκής λέξης που σημαίνει «συνθήκη», «συμμαχία», «σύμβαση» ή «συμφωνία») προέρχεται από τον Παύλο ο οποίος το αναφέρει στη Β’ Επιστολή προς Κορινθίους (3,14). Η Συναγωγή, η οποία φυσικά δεν έχει Καινή Διαθήκη, δεν αναφέρεται ούτε σε Παλαιά Διαθήκη, αλλά στο Tenak, μια τεχνητή λέξη η οποία σχηματίστηκε από τα αρχικά γράμματα των λέξεων Thora, NTn’im και Ketubim: Νόμος, Προφήτες και Λοιπά Βιβλία. Αυτά είναι τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, στο βαθμό που προέρχονται από την εβραϊκή παράδοση, η «Αγία Γραφή» των Ιουδαίων μέχρι σήμερα. Οι Ιουδαίοι της Παλαιστίνης καθόρισαν τον οριστικό κατάλογο τους μόλις στη Σύνοδο της Ιάμνειας ανάμεσα στο 90 και 100 μ.Χ., δηλαδή 24 βιβλία, σίγουρα σε ταύτιση με τον αριθμό των γραμμάτων του εβραϊκού αλφαβήτου (τα ιουδαϊκά βιβλία απόκτησαν μόλις το 15ο αιώνα άλλη διάταξη και έφτασαν τα 39 κανονικά βιβλία.) Ο Θεός πάντως, στον οποίο οφείλεται βέβαια αυτή η «Αγία Γραφή», από τον οποίο ουσιαστικά προέρχεται, χρειάστηκε για τη συγγραφή και την οριστική σύνθεση της, όπως και να το κάνουμε, πάνω από χιλιετία· αν και δεν είναι τόσο μεγάλο διάστημα, αν σκεφτούμε ότι για Εκείνον χίλια χρόνια είναι μια ημέρα.

Η ιδιαιτερότητα της χριστιανικής Βίβλου φαίνεται, εκτός αυτού, και από το γεγονός ότι τα διάφορα δόγματα έχουν και διαφορετικές Βίβλους που δεν συμφωνούν καν ως προς την έκταση τους, από το γεγονός ότι οι μεν θεωρούν ιερά όσα για τους άλλους είναι μάλλον περίεργα και ύποπτα.

Ο κανόνας του Ιουδαϊσμού της ελληνιστικής περιόδου, η μετάφραση των Εβδομήκοντα (συμβολίζεται: Ο’) ήταν το ιερό αποκαλυπτικό βιβλίο των ελληνόφωνων Ιουδαίων. Έγινε από διάφορους μεταφραστές του 3ου αιώνα π.Χ. για τους Ιουδαίους της διασποράς στην Αλεξάνδρεια και είναι η αρχαιότερη και σημαντικότερη μεταφορά της Παλαιάς Διαθήκης στα ελληνικά, την οικουμενική γλώσσα της ελληνιστικής περιόδου, βρήκε δε αποδοχή στη Συναγωγή ως επίσημη Βίβλος των Ιουδαίων της διασποράς. Η μετάφραση των Ο’ περιλάμβανε όμως περισσότερα κείμενα από όσα δεχόταν ο εβραϊκός κανόνας και αργότερα και ο καθολικός. Ωστόσο τα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης που παρατίθενται στην Καινή Διαθήκη προέρχονται κατ’ εξοχήν από αυτή τη μετάφραση των Ο’. Ακόμη και για τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι τη χρησιμοποιούσαν με ζήλο, ήταν η Παλαιά Διαθήκη και αποτελούσε «Αγία Γραφή».

Τον 2ο αιώνα, όταν ακόμη οι χριστιανοί δεν εκπαιδεύονταν για πόλεμο, όπως θα γινόταν συνεχώς μετά από λίγο, υπήρχαν ανάμεσα τους ίσως περισσότεροι αντίπαλοι της Παλαιάς Διαθήκης από ό,τι υπερασπιστές. Και κανείς δεν ένοιωσε τότε την ασυμφωνία της με τις κεντρικές διδασκαλίες του βιβλικού Ιησού τόσο, όσο ο «αιρετικός» Μαρκίωνας, τουλάχιστον κανείς δεν έβγαλε αυτό το συμπέρασμα με τον ίδιο τρόπο και με τέτοια επιτυχία. Στις (μη σωζώμενες) «Αντιθέσεις» του κατέγραψε τις αντιφάσεις και δημιούργησε τον πρώτο κανόνα χριστιανικών κειμένων, και μάλιστα βάσει του Ευαγγελίου του Λουκά που έχει τις λιγότερες επιρροές από τον Ιουδαϊσμό, και βάσει των επιστολών του Παύλου

Ειδικά οι «αιρετικοί» κύκλοι πολέμησαν την Παλαιά Διαθήκη. Πολλοί χριστιανοί γνωστικιστές την αποδοκίμασαν συλλήβδην. Διακόσια χρόνια μετά το Μαρκίωνα η αντίθεση ανάμεσα στον Γιαχβέ και τον Ιησού σοκάρει και τον Απόστολο των Βησιγότθων Ουλφίλα, έναν ειρηνόφιλο αρειανιστή. Στη μετάφραση της Βίβλου στα Γοτθικά που έκανε γύρω στο 370, το αρχαιότερο γερμανικό λογοτεχνικό μνημείο, ο επίσκοπος δεν μετάφρασε τα ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Καίρια κριτική άρχισε να κινείται εκ νέου αργότερα από τον αιώνα του Διαφωτισμού.
Ο οξυδερκής Lessing, ο οποίος θεωρεί αμφίβολες και τις ιστορικές βάσεις του χριστιανισμού, αναφωνεί βλέποντας το αρχαίο ιουδαϊκό βιβλίο: «Σε αυτή τη λάσπη, σε αυτή τη λάσπη, μεγάλε Θεέ! Κι αν υπήρχαν ανάμεσα μερικοί κόκκοι χρυσού… Θεέ! Θεέ! Πάνω σε τι μπορούν οι άνθρωποι να θεμελιώσουν πίστη, με την οποία ελπίζουν ότι θα κερδίσουν την αιώνια ευτυχία;».

Με ακόμη μεγαλύτερο πάθος στηλιτεύει ο Percy Bysshe Shelley (1792-1822) «ολόκληρη την περιφρόνηση της αλήθειας και την περιφρόνηση των στοιχειωδών ηθικών αρχών», την «άνευ προηγουμένου βλασφημία να ισχυρίζονται ότι ο Παντοδύναμος διέταξε ρητά το Μωυσή να επιτεθεί σε έναν άκακο λαό και εξαιτίας μίας διαφορετικής λατρείας να αφανίσει κάθε ένα από τα πλάσματα του, να δολοφονήσει ψυχρά κάθε παιδί και κάθε άοπλο άντρα, να σφάξει τους αιχμαλώτους, να κομματιάσει τις συζύγους και να φυλάξει μόνο τα νεαρά κορίτσια, ώστε να συνουσιάζονται μαζί τους και να τα βιάζουν».

Ο Μαρκ Τουέιν (1835-1910) δεν μπορούσε πλέον παρά να χλευάζει: «Η Παλαιά Διαθήκη καταπιάνεται ουσιαστικά με το αίμα και τον αισθησιασμό· η Καινή Διαθήκη με τη σωτηρία, τη λύτρωση. Τη λύτρωση με τη φωτιά».

Ο Σιναϊτικός Κώδικας και τα παραποιημένα ΕυαγγέλιαΟ Σιναϊτικός Κώδικας και τα παραποιημένα Ευαγγέλια
Στις 4 Φεβρουαρίου 1859, ο διακεκριμένος θεολόγος Constantin von Tischendorf (1815-1874) ανακάλυψε στους κλίβανους του απόμερου μοναστηριού της Aγίας Aικατερίνης στο Σινά, 346 φύλλα από έναν αρχαίο κώδικα. Ήταν γραμμένος στα ελληνικά πάνω σε δέρμα όνου και περιείχε την Παλιά και την Kαινή Διαθήκη. Oι αρχαιολόγοι αποφάνθηκαν ότι χρονολογείται περί το 380 μ.X. και τον ονόμασαν Σιναϊτικό. H ανακάλυψή του τάραξε τον χριστιανικό κόσμο, καθώς το περιεχόμενό του αποκάλυπτε σε όλο της το μεγαλείο την παραποίηση των επίσημων χριστιανικών κειμένων και το γεγονός ότι αποτελούσαν απλό «συναρμολόγημα μύθων» (Encyclopedie, Diderot, 1759). 

O Tischendorf είχε μελετήσει και άλλες αρχαίες Bίβλους. Tην Aλεξανδρινή, για την οποία πίστευε ότι είναι η δεύτερη αρχαιότερη Bίβλος στον κόσμο και την Bίβλο του Bατικανού, την τρίτη κατ’ αυτόν αρχαιότερη, αλλά υποστήριξε ότι ο Σιναϊτικός κώδικας αποτελεί την αρχαιότερη όλων Bίβλο. Tον 19ο αι., όταν κυκλοφόρησαν αγγλικές μεταφράσεις του κώδικα, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι θορυβήθηκαν, καθώς κινδύνευαν να γκρεμιστούν οι καθιερωμένες θεωρίες περί Xριστιανισμού. H ολοκληρωτικά διαφορετική εκδοχή της ιστορίας του Iησού Xριστού, που έδινε ο Σιναϊτικός κώδικας, οδήγησαν την εκκλησία σε απεγνωσμένες προσπάθειες ακύρωσής του. Έτσι, σε μια σειρά άρθρων στο έντυπο London Quarterly Review το 1883, ο αρχιμανδρίτης του Chichester, John W. Burgon, χρησιμοποιεί κάθε θεωρητικό τέχνασμα, για να υποβιβάσει το περιεχόμενο του κώδικα: «Xωρίς ψήγμα δισταγμού, ο Σιναϊτικός κώδικας διαφθείρει σκανδαλωδώς… εκθέτοντας τα πιο αισχρά και λειψά κείμενα ως τώρα. Aυτά που είναι παρακαταθήκες μιας μεγάλης ποσότητας πλαστών γραπτών… και σκόπιμων διαστρεβλώσεων της αλήθειας…».

Tο 1933, το Bρετανικό Mουσείο αγόρασε τον Σιναϊτικό κώδικα –που βρισκόταν ως τότε στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Pωσίας και ήταν ακριβοθώρητος– και τον μελέτησε με την χρήση υπεριώδους φωτός. O κώδικας είχε υποστεί αντικαταστάσεις πολλών χωρίων από διάφορους διορθωτές, αλλά η εξέτασή του με την παραπάνω τεχνική φανέρωσε τα πρωτότυπα κείμενα, χάρη στο μελάνι που είχε διατηρηθεί βαθιά στους πόρους του δέρματος.

Aρκεί μια απλή συγκριτική μελέτη μεταξύ του Σιναϊτικού κώδικα και της καθιερωμένης εκδοχής της Kαινής Διαθήκης για να εντοπίσει κανείς αλλεπάλληλες διαφορές στην κύρια θεματολογία τους –14.800 συνολικά διαφορές! Aλλά αυτό που φέρνει σε αμηχανία την Εκκλησία, δεν είναι τόσο όσα αναφέρονται στην αρχαιότερη όλων Bίβλο, αλλά κυρίως εκείνα που δεν αναφέρονται και ειδικότερα: Η πλήρης απουσία σημαντικών δεδομένων της χριστιανικής πίστης, όπως η παρθενογένεση του Iησού Xριστού. Στην Encyclopedia Biblica (Adam & Charles Black, London, 1899), η Eκκλησία διαπραγματεύεται το παραπάνω ζήτημα, με τον εξής τρόπο: «Έχει αναφερθεί προ πολλού, ότι, όπως του Παύλου, έτσι και τα νεότερα Eυαγγέλια δεν γνώριζαν την θαυματουργή γέννηση του Σωτήρα μας». Δεν τη γνώριζαν ή απλά δεν συνέβη ποτέ;

Bάση των στοιχείων, ο Eυσέβιος πρώτος δημιούργησε μία αυθεντική έκδοση της Kαινής Διαθήκης. Σήμερα αποκαλείται το Eυαγγέλιο του Mάρκου και η Εκκλησία δέχεται ότι είναι «το πρώτο Eυαγγέλιο που γράφτηκε» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol vi, p.657). Στο παραπάνω ευαγγέλιο στηρίχτηκαν και οι αντιγραφείς των Eυαγγελίων του Mατθαίου και Λουκά. Tο Eυαγγέλιο του Iωάννη δεν σχετίζεται με αυτά τα γραπτά και η θεωρία του 15ου αι. ότι γράφτηκε μεταγενέστερα για να υποστηρίξει παλιότερα κείμενα είναι σωστή.

Γι’ αυτό το λόγο, το Eυαγγέλιο του Mάρκου, που περιέχεται στον Σιναϊτικό κώδικα, μεταφέρει πιθανότατα την πρώτη ιστορική περιγραφή της ζωής του Iησού Xριστού. Ξεκινάει με τον Iησού «στην ηλικία των τριάντα περίπου» (Κατά Μάρκου 1:9) και δεν αναφέρεται στην Mαρία, στην άμωμο σύλληψη της, ούτε στη μαζική δολοφονία των αρσενικών βρεφών από τον Hρώδη. Aναφορές στον Iησού ως «Yιό του Θεού» δεν υπάρχουν, όπως εμφανίζονται στην επίσημη εκδοχή της Bίβλου (Κατά Μάρκου 1:1), ούτε και οι «μεσσιανικές προφητείες» ή το «μεσσιανικό» οικογενειακό δέντρο του Xριστού. Tέλος, ο Σιναϊτικός κώδικας περιέχει ασύμβατες με τα σημερινά δεδομένα εκδοχές γεγονότων σχετικά με την έγερση του Λαζάρου και παραλείπει εντελώς την νεκρανάσταση του Iησού και την ανάληψή του στον παράδεισο, στοιχεία που, μαζί με την παρθενογένεση, συγκροτούν το βασικότερο δόγμα του Xριστιανισμού και αποτελούν μακροσκελείς διηγήσεις στην επίσημη Kαινή Διαθήκη (Κατά Μάρκου 16:9-20).

Eίναι ενδεικτικό ότι αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν απ’ όλες τις σωζόμενες αρχαίες βίβλους: την Aλεξανδρινή, την Bίβλο του Bατικανού, την Bίβλο του Bεζά (ή Kανταβρύγιο Kώδικα) και το αρχαίο λατινικό χειρόγραφο του Mάρκου, το οποίο οι αναλυτές βαφτίζουν «K». Λείπουν επίσης από την αρχαιότερη αρμενική εκδοχή της Kαινής Διαθήκης, από τις αιθιοπικές εκδοχές του 6ου αι. μ.X. και τις αγγλοσαξονικές βίβλους του 9ου αι. μ.X. Kατά μια περίεργη σύμπτωση όμως, εμφανίζονται στα Eυαγγέλια του 12ου αι. ως αναφορές με αστερίσκους… Δηλαδή υπό την μορφή συμπληρώσεων των εκάστοτε αντιγραφέων!

Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφέρουμε μερικά ακόμα παράδοξα. Στις νεότερες και αποδεκτές εκδοχές του Eυαγγελίου του Mάρκου, τα χωρία που αναφέρονται στην νεκρανάσταση του Iησού θεωρούνται πλαστά από την ίδια την Εκκλησία: «Tα συμπεράσματα του Mάρκου είναι πράγματι πλαστά… σχεδόν όλο το χωρίο αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη» (Encyclopedia Biblica, vol ii, p.1880, vol iii, pp.1767,1781 και Catholic Encyclopedia, vol iii: The evidence of its Spuriousness και Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, pp.274-9: Canons). Πλαστογραφία του 6ου αι. μ.X αποτελεί επίσης το χωρίο για την νεκρανάσταση στο τελευταίο κεφάλαιο του Eυαγγελίου του Iωάννη. Kι εδώ η Εκκλησία παραδέχεται: «Tο μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι το 21ο κεφάλαιο (του ευαγγελίου του Iωάννη) προστέθηκε μεταγενέστερα και γι’ αυτό πρέπει να θεωρηθεί παράρτημα του Eυαγγελίου» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol viii, pp.441-442 και New Encyclopedia (NCE), Gospel Of John, p.1080, vol xii, p.407).

Kι όμως, η Eκκλησία δέχεται αυτές τις πλαστογραφίες στο δόγμα της και ακόμα περισσότερο, στηρίζει πάνω τους τα θεμέλια του Xριστιανισμού… Kι είναι φυσικό, καθώς η ανάσταση και ανάληψη του Iησού αποτελούν το sine qua non (χωρίς αυτό, τίποτα) της χριστιανικής κοσμοθεωρίας (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol xii, p.792).

«Aν ο Xριστός δεν αναστήθηκε, τότε η πίστη σας είναι ανώφελη».
Aπόστολος Παύλος (1 Cor.5:17)

Πηγή: http://www.pare-dose.net/?p=3129#ixzz1DTfzK42i

ΠΔ,τα θερμά μου συγχαρητήρια κι ένα μεγάλο εύγε για την επίπονη και εμπεριστατωμένη αυτή εργασία, την άκρως διαφωτιστική. Καταθέτω ένα σχετικό άρθρο κάπως σατιρικό.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΥ ΑΠΟΠΑΤΕΙΝ (ΧΕΖΕΙΝ) ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΥ ΔΙΑΚΑΘΙΖΑΝΕ (ΧΕΖΕ)
ΩΣΤΕ ΜΗ ΣΚΑΤΟΠΑΤΕΙΣΕΙ Ο ΠΟΥΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΟΥ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

«και πάσσαλος έσται σοι επί της ζώνης σου, και έσται όταν διακαθιζάνεις έξω, και ορύξεις εν αυτώ και επαγαγών καλύψεις την ασχημοσύνην σου εν αυτώ. Ότι Κύριος ο θεός σου εμπεριπατεί εν τη παρεμβολή σου…»!!! Δευτερονόμιο ΚΓ΄ 14-15

Μάλιστα, υπήρξε και υπάρχει θεός ο οποίος κινδύνευε και κινδυνεύει να πατήσει ανθρώπινα κόπρανα! Προσοχή πιστοί. Προσοχή, για όνομα του θεού.

Ένα στοιχείο το οποίο συνεχώς τονίζουμε είναι ότι ο θεός των χριστιανών και ο θεός των Ιουδαίων είναι ένας και ο αυτός. Η επιμονή αυτή οφείλεται στην περίεργη άγνοια του δεδομένου αυτού από την πλευρά του χριστεπώνυμου πληρώματος. Νομίζουμε ότι η άγνοια αυτή, θεός φυλάξει, ίσως και να χρεώνει βαρύ αμάρτημα έναντι του θεού από την πλευρά του πιστού χριστιανού. Να μη γνωρίζει ο πιστός σε τι θεό πιστεύει! Δηλαδή αυτό δεν ενοχλεί τον θεό του; Δεν τον εκνευρίζει;
Μα τι είναι αυτά που λες; Ο θεός αυτός δεν είναι άνθρωπος για να εκνευρίζεται όπως εμείς! Έτσι απαντά ο χριστιανός άνθρωπος. Άλλη σοβαρή άγνοια από την πλευρά του! Καλά περίμενε και θα δεις μέσα από τις ίδιες τις Γραφές ότι όχι μόνον εκνευρίζεται αλλά και παρα-εκνευρίζεται μάλιστα.
Ότι επί πλέον οργίζεται, μισεί, μετανιώνει, λυπάται, χαίρεται, διαλογίζεται, ότι έχει στόμα, όσφρηση, χέρια, βραχίονες, πρόσωπο, γλώσσα, πόδια, αφή και ότι τίποτε δεν του λείπει απ’ όλα αυτά τα ανθρώπινα αισθήματα και συναισθήματα που διαθέτει ο άνθρωπος. Δηλαδή δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τον άνθρωπο.
Αποκλείεται απαντά ο χριστιανός. Αυτά συμβαίνουν στην ειδωλολατρία. Οι θεοί του Ολύμπου ήταν τέτοιοι. Εμείς δεν είμαστε ειδωλολάτρες. Ο δικός μας ο θεός είναι πνεύμα. Και ως πνεύμα δεν μπορεί να συμπεριφέρεται έτσι που λες, χειρότερα κι από άνθρωπο. Καλά χριστιανέ μου θα δούμε σε λίγο ποια είναι η αλήθεια.
Αλλά πες μου σε παρακαλώ, πιστεύεις στην Βίβλο, την Παλαιά διαθήκη των Ιουδαίων; Φυσικά αφού είναι ιερό και θεόπνευστο βιβλίο της ορθοδοξίας μαζί με την Καινή. Αφού δεν γίνεται η Καινή να υπάρχει δίχως την Παλαιά. Δεν βλέπεις πόσες αναφορές έχει η Καινή στην Παλαιά. Οι προφήτες της Παλαιάς δεν προφήτεψαν την έλευση του Μεσσία; Ο Χριστός δεν είναι υιός του Γιαχβέ του θεού της Παλαιάς;
Πράγματι, ουδέποτε η ορθοδοξία έθεσε ζήτημα υποβάθμισης ή αποβολής (ήμαρτον Κύριε) της Παλαιάς Διαθήκης από την πίστη και την λατρεία της. Όποιος δεν το πιστεύει αυτό δεν έχει παρά να παρακολουθήσει μια οποιαδήποτε χριστιανική λειτουργία. Εκεί λοιπόν θα ακούσει με πόσο μεγάλη ευλάβεια και κατάνυξη οι ψαλτάδες ψάλλουν το «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ». Κι αν ακούσει κανείς εκεί μέσα έστω κι ένα ελληνικό όνομα ή τοποθεσία ή χωριό ή ποταμό ή βουνό να έρθει και να μου τρυπήσει την μύτη.
Οι άνθρωποι αυτοί τρέφουν τόσο τεράστιο σεβασμό προς τους προγόνους των Ιουδαίων που ούτε γι’ αστείο δεν τολμούν να αναφέρουν ελληνικό όνομα.
[Παρέκβαση: Για να φανταστείτε μέχρι ποιο σημείο έφτασε η κατάσταση αυτή, μέχρι και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στη χώρα της Ελλάδος δέχονται τα Εβραϊκά ονόματα ενώ απορρίπτουν τα Ελληνικά!!! Πώς είπατε; Ν’ αφήσω τα κακόγουστα αυτά αστεία. Κι όμως, την πατήσατε αγαπητοί μου. Ιδού για ποιόν λόγο χάσατε το στοίχημα.
Εάν χρησιμοποιήσετε στον υπολογιστή σας το εργαλείο «ορθογραφικός και γραμματικός έλεγχος» και γράψετε τις λέξεις Αβραάμ ή Ισαάκ ή Ιακώβ, θα διαπιστώσετε ότι δεν θα σας υπογραμμίσει, με την κόκκινη τεθλασμένη γραμμή, κανένα λάθος. Για γράψτε όμως κάτι όπως ας πούμε «τον Αριστοτέλην» ή «την Υπατίαν» ή «ποιός» ή «καμμιά» και μετά τα λέμε.
Ένσταση είπες; Ναι, το καμμιά είναι λάθος, διότι πρέπει να το γράψεις με ένα μ. Σε καμμιά περίπτωση άνθρωπέ μου δεν θα το γράψω μ’ ένα μ. Διότι το καμμιά είναι σε μια λέξη τα καν και μιά, δηλαδή κανμιά που γίνεται καμμιά (νμ>μμ), όπως η λέξη γράμμα ήταν γράφμα κι έγινε γράμμα (φμ>μμ), διότι από το γράφ-ω παράγεται. Δηλαδή εσύ κρατάς το γράμμα και πετάς το καμμιά; Κατάλαβες τώρα πώς εσκεμμένα πάνε να μας διαλύσουν τη γλώσσας; Να σβήσουν τα ίχνη της ιστορίας που φέρουν οι ίδιες οι λέξεις από μόνες τους;
Όλους αυτούς που ανέλαβαν το «θεάρεστο» αυτό έργο, οι πατρόνες τους, τους ανακηρύσσουν καθηγητές και πρυτάνεις. Θα τους δείτε σε τηλεοπτικές εκπομπές, την ώρα που εξηγούν τους λόγους για τους οποίους το έγκλήμά τους αυτό συντελείται χάριν της προόδου της ελληνικής γλώσσας, να αμολούν και μια ομολογία χριστιανικής πίστεως, δίχως να τους την ζητήσει κανείς, για να δείξουν στο παπαδαριό, ότι δεν λησμονούν το χρέος που τους οφείλουν.]
Λέγαμε λοιπόν ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι το θεμέλιο της Καινής. Επί πλέον ο ίδιος ο Χριστός αναφέρεται συνεχώς στις γραφές («γέγραπται») για να χαρακτηρίσει ως θεόπνευστα τα βιβλία της. Ιδού οι αποδείξεις: Ματθ. κα΄ 42, Μαρκ. ιβ΄ 10,24, Λουκ. κδ΄ 27, δ΄ 4,8, Ιωαν. β΄ 42, ι΄ 35, Πραξ. η΄ 32, Ρωμ. α΄ 2, Γαλάτ. γ΄ 10,13,22, Ιακώβ. β΄ 8, Α΄ Πετρ. β΄ 6 κ.ά.
Όπως θα διαπιστώσουμε σε λίγο στα ιερά, για τους χριστιανούς, αυτά βιβλία ο θεός τους περιγράφεται ως και σαν κατ’ εξοχήν ανθρωπομορφικός, μέχρι εκνευριστικού βαθμού. Όταν, μετά λυσσώδους μανίας και διαχρονικώς, ο χριστιανισμός λοιδορεί, ψέγει και ειρωνεύεται όλους τους αλλόθρησκούς του επ’ ανοησία, για τον λόγο ότι λατρεύουν θεούς, στους οποίους αποδίδουν πλείστες ανθρώπινες αδυναμίες. Αδυναμίες που διακατέχουν τον δικό τους θεό στον ίδιο και μεγαλύτερο βαθμό.
Αδυναμίες πλην μιας, για να μη τον αδικήσουμε. Δεν ερωτεύεται με τίποτε θνητές. Για θεές ούτε λόγος, αφού στον ουρανό του δεν υπάρχουν ούτε θεές ούτε θεοί άλλοι πλην αυτού. Για το άγιο πνεύμα δεν γίνεται λόγος, είναι το δικό του πνεύμα. Περί δε του υιού θα δούμε στη συνέχεια.
Μάλιστα ο θεός αυτός μέχρι και σήμερα επιμένει ν’ απεχθάνεται τα ερωτικά και γενετήσια, πληρώνοντας ευχαρίστως το τίμημα με τα σεξουαλικά σκάνδαλα και τις σεξουαλικές ανωμαλίες που μαστίζουν τα μοναστήρια και τον κλήρο του. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη μπορεί να υπάρξει από την συνεχή διαμαρτυρία του προέδρου των κληρικών ο οποίος συγκεκριμένα την διατυπώνει ως εξής: «δεν πάει άλλο, γέμισε η εκκλησία με ομοφυλόφιλους μητροπολίτες».
Για να πούμε όμως όλη την αλήθεια ο Γιαχβέ υπέπεσε κι αυτός στον πειρασμό να κάνει ένα παιδάκι όπως όλος ο κόσμος των θνητών και των θεών. Βεβαίως κατέστη αθώος και άμοιρος του γαμείν ένεκα του κρίνου. Και προ παντός έναντι του έκφυλου αφροδισιομανούς εκείνου Διός, του αμετανόητου γονιμοποιού των Ελληνίδων γυναικών. Του θεού του γένους αυτού όπου οι θνητές γυναίκες , δια του Διός πολιτισμού, γεννούσαν και ημίθεους εκτός από θνητούς ανθρώπους.
Ανθρώπους δηλαδή αθάνατους, για όλη την υφήλιο. Ο Ιπποκράτης είναι και θα είναι αθάνατος δίχως καμμιά αμφιβολία. Όσο θα υπάρχει το ανθρώπινο είδος οι γιατροί όλου του κόσμου θα ορκίζονται δια του όρκου του. δεν πρόκειται κανείς γιατρός να ορκισθεί στον Γιαχβέ ή στον Χριστό ή στον Αβραάμ ή σε οποιονδήποτε άγιο του χριστιανισμού. Ο λόγος είναι πασιφανής. Όλοι αυτοί οι τελευταίοι «γιάτρευαν» με φακιρικά, με ματζούνια, με κόκαλα πεθαμένων και με τίμια ξύλα. Ο Ιπποκράτης όμως γιάτρευε με επιστήμη, με εγχειρήσεις, με φάρμακα. Δίδασκε ανατομία, φαρμακολογία και ψυχοθεραπεία.
Ο Αριστοτέλης είναι αθάνατος. Και μετά από εκατομμύρια χρόνια (εάν δεν εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος από το πρόσωπο της γης, λόγο της ασέβεια του χριστιανικού κόσμου προς αυτή, βλέπετε ότι άλλος κόσμος τους ενδιαφέρει και συνεχώς μιλούν για την βέβαια καταστροφή αυτού εδώ του γήινου) όποιος θα σπουδάζει ψυχολογία, σ’ οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου, θα είναι αναγκασμένος να μάθει ότι ο πρώτος άνθρωπος, σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, που μίλησε επιστημονικά για την ανθρώπινη ψυχή και επί πλέον έγραψε ογκώδη βιβλίο περί αυτής, ήταν κάποιος Έλληνας ονόματι Αριστοτέλης.
Σ’ όποιο θέμα των ανθρωπίνων ενδιαφερόντων κι αν ανατρέξει κανείς θα εξαναγκάζεται να προσπίπτει στους Έλληνες. Διότι αυτοί πρώτοι άνοιξαν και περπάτησαν τα μονοπάτια όλων των επιστημών. Αυτοί τα παιδιά του Διός. Αυτός ο λαός που προτιμούσε χίλιες φορές να γονιμοποιήσει κάποιος θεός την γυναίκα τους παρά ο ίδιος ή ο γείτονάς τους, όπως αντιθέτως προτιμούν οι Ιουδαιοχριστιανοί. Δηλαδή πόσο μυαλό χρειάζεται κάποιος άνθρωπος για να αντιληφθεί ότι, όταν το γένος των Ελλήνων «έβαζε τον Δία να γκαστρώνει τις γυναίκες του», εννοούσε να τις γονιμοποιήσει με το καλύτερο σπέρμα του Ελληνικού πολιτισμού. Δηλαδή τόσο βόδια μας κατάντησε η χριστιανική απαιδευσιά μας!
Χάριν όμως της υποσχέσεώς μας ας δούμε το πρόσωπο του Γιαχβέ, παρ’ όλο που οι πιστοί του ισχυρίζονται ότι μόνον μετά θάνατον μπορεί να το αντικρίσει κανείς και μάλιστα μόνον εάν σωθεί. Από τι να σωθεί; Φυσικά από τον ίδιο. Διότι του θεού αυτού είναι αρμοδιότητα ποιος θα σωθεί και ποιος θα ριφθεί στο «πυρ το εξώτερον». Να πιστεύεις σ’ έναν θεό και να πασχίζεις μια ζωή να σωθείς απ’ αυτόν! Να μην υπάρχει άλλος θεός να προστρέξεις σ’ αυτόν για την σωτηρία σου. Όπως τότε που ο Οδυσσέας κυνηγημένος από την οργή του Ποσειδώνα επικαλούνταν την θεά Αθηνά και σώζονταν.
Επειδή γνωρίζουμε κάποιον καλό και μορφωμένο χριστιανό, κατά πολύ αρμοδιότερο από μας και για να μη χρειαστεί να ελέγχουμε συνεχώς την εμφανέστατη εμπάθειά μας προς τα χριστιανικά πράγματα, θα του δώσουμε ευχαρίστως τον λόγο, αφού η χειρονομία αυτή βολεύει απόλυτα και τις δύο πλευρές.
Ο άνθρωπος αυτός λέγεται Παναγιώτης Ι. Μπρατσιώτης. Καθηγητής της θεολογίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Το 1915 διορίστηκε καθηγητής των ιερών στο διδασκαλείο Πειραιώς. Κατά το 1921-22 διετέλεσε και διευθυντής του περιοδικού «Ιερός Σύνδεσμος», επισήμου τότε οργάνου της Ιεράς Συνόδου. Το 1924 διορίστηκε υφηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου κ.λπ.
Μας περιγράφει λοιπόν εμπεριστατωμένα τον Γιαχβέ, μέσα από την Π.Δ. στην εγκυκλοπαίδεια «Πυρσός» στη σελ. 765: «… Και αλλαχού μεν αποδίδονται εις τον θεόν αισθήσεις, οίον όρασις δι’ ής τα πάντα εφορά (Α΄ Βασιλ. ΙΕ΄ 19, Ψαλμ. Θ΄ 14, Ησαΐου ΛΖ΄ 17 και πολλά άλλα), ακοή (Δευτερ. ΛΓ΄ 7, Ψαλμ. Ε΄ 2, Μιχ. Ζ΄ 7 και πολλά άλλα), όσφρησις (Γενες. Η΄ 21, Εφεσ. Ε΄ 2 και άλλα), αφή (Ιωβ ΙΘ΄ 21, Ιερεμ. Α΄ 9 και άλλα), αλλαχού δε μέλη του ανθρωπίνου σώματος, οίον στόμα δι’ ού λαλεί (Ησ. Α΄ 20, Ιερεμ. ΚΓ΄ 16), γλώσσα δίκην πυρός καταναλίσκοντος (Ησ. Λ΄ 27), χείρες δε και βραχίονες, δι’ ών τα πάντα δύναται (Ψαλ. ΙΣΤ΄ 14, Ησ. ΙΘ΄ 25, Ιερεμ. ΚΑ΄ 5, Αββακ. Β΄ 16 και άλλα), πρόσωπον (Ψαλμ. ΞΘ΄ 4), πόδες (Ησ. ΞΣΤ΄ 1 και άλλα), αλλαχού κινήσεις ανθρώπινοι (Ωσηέ ΙΑ΄ 3, Ησ. ΣΤ΄ 1, Αμως Ζ΄ 9, Γεν. ΙΑ΄ 7 και άλλα πολλά), αλλαχού δε αποδίδεται τω θεώ ψυχή (Εβρ. Ι΄ 38) μετά παθών ανθρωπίνων, οίον μίσους (Ησ. Α΄ 14), χαράς (Ησ. ΜΒ΄ 1), λύπης (Γεν. ΣΤ΄ 6), οργής (Ψαλμ. Β΄ 12), μετανοίας (Γεν. ΣΤ΄ 6), των τοιούτων ανθρωπομορφισμών λεγομένων και ανθρωποπαθισμών. Τέλος αποδίδονται τω θεώ εν τη Βίβλω διάφοροι ενέργειαι ή καταστάσεις διανοητκαί, οίον ανάμνησις (Τωβ. Γ΄ 3), πρόβλεψις (Δ΄ Βασιλ. ΙΘ΄ 27), διαλογισμός (Ιωνά Α΄ 6, Σοφ. Σολομ. Δ΄ 17), λήθη (Ψαλ. ΙΒ΄ 1)».
Και μάλλον από ευγενική διάθεση ο αγαθός αυτός καθηγητής παρέλειψε να αναφέρει ότι ο θεός αυτός κινδύνευε σχεδόν να πατήσει ακόμη και ανθρώπινα κόπρανα!!! Φανταστείτε να αναφέρονταν κάτι ανάλογο για τον Δία. Κι όμως για την Βίβλο τέτοιες θεϊκές περιπέτειες φαντάζουν φυσιολογικές.
Και για τους πιστούς και για τους άπιστους καταθέτουμε την απόδειξη: Δευτερονόμιο ΚΓ΄ 14-15 «και πάσσαλος έσται σοι επί της ζώνης σου, και έσται όταν διακαθιζάνεις έξω, και ορύξεις εν αυτώ και επαγαγών καλύψεις την ασχημοσύνην σου εν αυτώ. Ότι Κύριος ο θεός σου εμπεριπατεί εν τη παρεμβολή σου…»!!!
Σ’ όλες τις αποδόσεις στην νεοελληνική οι οποίες διαθέτουν τις εγκρίσεις της εκκλησίας της Ελλάδος, το προαναφερθέν χωρίο αποδίδεται ως εξής: «θα έχεις στη ζώνη σου τσαπί και όταν πηγαίνεις έξω προς σωματική σου ανάγκη να ανοίξεις λάκκο και μετά να σκεπάσεις τα κόπρανά σου».
Κι όλ’ αυτά διότι «ο Κύριος ο θεός σου πηγαινοέρχεται μέσα στο στρατόπεδό σου…». πρόκειται περί εντολής του Μωϋσή προς στρατωνισμένους Ισραηλίτες. Μια εντολή που δεν χρειάζεται να δώσει κανείς καν στις γάτες, φέρ’ ειπείν, διότι τα ζώα αυτά το πράττουν από μόνα τους και μάλιστα με εξαιρετική επιμέλεια.
Σ’ όποιον κι όποια αρέσουν τέτοιες θεϊκές ιστορίες μπορεί να διασκεδάσει όσο τραβά η ψυχή του αφού η Π.Δ. έχει αρκετές καταγεγραμμένες. Σε κάθε ενδιαφερόμενο ευχόμαστε καλή διασκέδαση.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=3129#ixzz1DTfzK42i

Advertisements

2 Σχόλια to "«Αγία Γραφή»: Το μεγαλύτερο παραμύθι του κόσμου – Η Βίβλος του μίσους, της κτηνωδίας και της πλαστογραφίας"

Το Άγιο Πνεύμα Σας Διαφωτίζει Πάνω Στις Γραφές
http://www.tlig.org/el/messages/1081/

Οι Γραφές, όπως είπα, καθρεφτίζουν την θεϊκή Μου εικόνα και αν σήμερα δεν Με βλέπετε στις Ωδές που σας απευθύνω και που σας δίνονται από το Έλεος, είναι γιατί δεν δοκιμάσατε ακόμη τη δική Μου Τρυφερότητα, ούτε γευθήκατε ποτέ τη δική Μου Γλυκύτητα. Η υποτιθέμενη γνώση σας, σας εμποδίζει να Με δείτε. Μακάριος όποιος Μου άνοιξε την καρδιά του και Με δέχθηκε με απλότητα καρδιάς, οι Ωδές Μου δεν θα είναι γι’ αυτόν απλά λόγια, αλλά δύναμη και Άγιο Πνεύμα και άκρα πειστικότητα. Και θα ΄θελα να προσθέσω, ότι οι Ωδές που σας τραγουδώ είναι ζωντανή δύναμη για σας που τις πιστεύετε.
Αυτό που επιθυμώ απ’ όλους σας, δημιουργία, είναι να Με δείτε, γι’ αυτό σας φανερώνω αδιάκοπα την αγάπη Μου από την πρώτη μέρα που ήρθατε στην ύπαρξη. Θα ακούσω άραγε μια μέρα από σας: «Δοξασμένο το Όνομα του Θεού που μας δείχνει το άπειρο Έλεός Του και μας επιτρέπει να γευθούμε την Καλοσύνη Του. Αν δεν μας φανέρωνες το Άγιο Πρόσωπό Σου μέσα στις καρδιές μας, θα ήμαστε ένας από εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να Σε ανακαλύψουν μόνο με την ανθρώπινη σοφία και τις μελέτες τους. Ο θησαυρός Σου, Κύριε, είναι κρυμμένος από τους λόγιους με τις πολυμαθείς γνώσεις τους, που ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν τα μυστήριά Σου και τα πνευματικά ζητήματα, ενώ στην πραγματικότητα δεν Σε γνωρίζουν.»
Σας δίδαξα να κρατάτε τις σκέψεις σας προσκολλημένες στα ουράνια πράγματα για να προοδεύσετε, δείχνοντάς σας τον καινούγιο σας άνθρωπο. Κήρυξα, με χαρά, σε όλο τον κόσμο χωρίς να κάνω διάκριση. Ο σκοπός Μου, σαν Πατέρας που είμαι, είναι να ομορφύνω τη δημιουργία Μου και να την ανακαινίσω, μετατρέποντας τη ζωή σας σε μια αδιάλειπτη προσευχή. Γιατί λοιπόν όλη αυτή η φασαρία γύρω από το Όνομά Μου; Γιατί επιτρέπετε στον εαυτό σας να χάνει την ηρεμία του και να κατευθύνεται από τον κόσμο; Η θεϊκή σας πραγματικότητα θα ‘πρεπε να είναι ο Τριαδικός Θεός και η ζωή σας θα ‘πρεπε να περιστρέφεται γύρω από ουράνιες εμπνεύσεις και να είναι καλά κρυμμένη μέσα στον Υιό μου, τον Ιησού Χριστό.
Μπορεί κανείς να ανακαλύψει μόνος του τους απύθμενους θησαυρούς Μου; Αν δεν του δοθεί ένα εσωτερικό φως κατανόησης, θα παραμείνει στο σκοτάδι. Επαναλαμβάνω: μακάριοι όσοι πιστεύουν στο σπλαχνικό Μου κάλεσμα, γιατί αυτοί θα κερδίσουν τη φιλία Μου και την οικειότητά Μου.
Ποια είναι η Πηγή της χριστιανικής γνώσης, Η Πηγή της προφητείας; Είναι το Άγιο Πνεύμα που διδάσκει και μεταχειρίζεται κάθε μέσο για να μεταμορφώσει και να ανανεώσει τη δημιουργία Μου. Και όσοι αποκοιμήθηκαν και απορρίπτουν την προφητεία στους καιρούς σας, ρωτήστε τους αν έχουν καταλάβει τις Γραφές και το περιεχόμενό τους.

Ο Εξαγνισμός
http://www.tlig.org/el/messages/655/

Oλη η εξουσία θα προέλθει από Mένα. Kατάλαβε, ότι η Σοφία προέρχεται από Mένα. Oσοι έχουν μάτια, ας δουν, όσοι έχουν καρδιά, ας καταλάβουν ότι είμαι Eγώ, ο Γιαχβέ Σαβαώθ που μιλώ. Ποτέ δεν σας εγκατέλειψα, παραδίδω τη Σοφία Mου για ν’αποκαταστήσω το Λόγο Mου. Eρχομαι να υπενθυμίσω σε όλους εσάς την Aγάπη Mου για σας και να σας ευλογήσω όλους. Δεν θέλω να σας δω να χάνεστε. Aλοίμονο στον άφρονα! Eξαγνισθείτε γιατί ο καιρός πλησιάζει. Aκούστε τα λόγια Mου, γιατί εάν κάνετε αυτό που σας ζητώ, θα σας συγχωρήσω. Σας οδηγώ να ζήσετε με Eιρήνη και Aγάπη, γιατί είμαι ένας Θεός Eιρήνης και Aγάπης. Zείτε άγια, προσευχηθείτε για συγχώρεση κι Eγώ θα σας ευλογήσω. Eίστε όλοι παιδιά Mου, που δημιούργησα από Aγάπη. Eλάτε, χαράξτε τα Λόγια Mου στην καρδιά σας γιατί Eγώ είμαι ο Γιαχβέ, που σας οδηγώ.

Τα Επτά Δώρα Του Αγίου Μου Πνεύματος
http://www.tlig.org/el/messages/948/

Άνοιξε το στόμα σου και ζήτησε! Αυτός που ζει αιώνια και δημιούργησε ολόκληρο το σύμπαν, σου λέει: άνοιξε το στόμα σου, ζήτησε και θα σε ακούσω. Η ημέρα που θα σας επισκεφθώ πλησιάζει. Ταπεινώσου και ζήτησε από το Πνεύμα της Ανδρείας να σου δώσει καρτερία και δύναμη να σηκώσεις το σταυρό σου με αξιοπρέπεια και μεγάλο ζήλο, ώστε με τους κόπους σου και τη γενναιοδωρία σου να συμμετέχεις στο θρίαμβο του Υιού Μου, Ιησού Χριστού.

Όταν ξυπνήσετε θα σας πούμε καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φεβρουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

Blog Stats

  • 8,047 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 2 ακόμα followers

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: